خدای دل

آیا تمام می شود این غصه های دل 

این گریه های بی حد و بی انتهای دل 

آرام می شوم به تنفس به نام دوست

آزاد می شوم به صفا و وفای دل 

غمگین نمی شوم ز زمانه که می شود 

روزی تمام شهر به نام خدای دل 

مردی ز سمت قبله ی جان می رسد سحر

صبح است بعد از این همه ی رمز و پای دل

معیار عشق بازی و همراهی من است 

حس سپید بودن و نای و نوای دل 

این بهترین بهانه برای من است ای امید دل

این گریه های بی حد و بی انتهای دل